Hakimiyyətə gələndən sonra AXC üzvləri dərhal bir-biri ilə mübarizəyə başlamışdılar.
1992-ci ilin iyun ayında Azərbaycan Xalq Cəbhəsinin dəstəklədiyi siyasi qüvvələrin hakimiyyətə gəlməsi ölkənin ictimai-siyasi həyatında yeni mərhələnin başlanğıcı oldu. Müstəqilliyini yenicə bərpa etmiş Azərbaycan ağır hərbi-siyasi vəziyyət, iqtisadi böhran və Ermənistanın davam edən təcavüzü ilə üz-üzə idi. Belə mürəkkəb şəraitdə dövlət idarəçiliyində birlik və koordinasiyanın təmin olunması xüsusi əhəmiyyət daşıyırdı. Lakin sonrakı dövrdə hakimiyyət daxilində yaranan fikir ayrılıqları və siyasi ziddiyyətlər dövlət idarəçiliyinin səmərəliliyinə mənfi təsir göstərən amillərdən birinə çevrildi. AXC hakimiyyəti dövründə müxtəlif siyasi qruplar arasında mövcud olan baxış fərqləri zaman keçdikcə daha qabarıq şəkildə üzə çıxmağa başladı. Dövlət idarəçiliyində mühüm vəzifələr tutan şəxslər arasında bir sıra məsələlərə münasibətdə fərqli mövqelərin olması qərarların qəbul edilməsində çətinliklər yaradırdı. Həm daxili siyasət, həm də təhlükəsizlik məsələləri ilə bağlı müxtəlif yanaşmalar hakimiyyət daxilində vahid siyasi xəttin formalaşdırılmasını çətinləşdirirdi. 1992–1993-cü illərdə ölkədə müşahidə olunan siyasi gərginliklər dövlət idarəetmə sisteminə də təsir göstərirdi. Ayrı-ayrı siyasi qruplar və vəzifəli şəxslər arasında baş verən qarşıdurmalar dövlət institutlarının fəaliyyətinin tam səmərəli təşkilinə mane olurdu. Bu vəziyyət xüsusilə müharibə şəraitində olan ölkə üçün ciddi problemlər yaradırdı. Ermənistanın hərbi təcavüzünün davam etdiyi, cəbhə bölgəsində ağır döyüşlərin getdiyi bir dövrdə daxili siyasi sabitliyin zəifləməsi dövlətin imkanlarını məhdudlaşdırırdı. Hakimiyyət daxilində mövcud olan fikir ayrılıqları müxtəlif dövlət qurumları arasında koordinasiya problemlərinin yaranmasına da səbəb olurdu. Ordunun idarə olunması, təhlükəsizlik məsələləri və regional idarəetmə sahəsində ortaya çıxan çətinliklər ölkənin ümumi vəziyyətinə mənfi təsir göstərirdi. Bu dövrdə Azərbaycanın bir sıra rayonlarının işğal olunması, hərbi uğursuzluqlar və əhalinin sosial vəziyyətinin ağırlaşması cəmiyyətdə narazılığın artmasına səbəb olmuşdu. 1993-cü ilin əvvəllərindən etibarən ölkədə siyasi böhran daha da dərinləşdi. Müxtəlif qüvvələr arasında qarşıdurmaların güclənməsi, mərkəzi hakimiyyətin bəzi bölgələrdə təsir imkanlarının zəifləməsi və separatçılıq meyillərinin baş qaldırması dövlətçiliyə əlavə təhlükələr yaradırdı. Həmin dövrdə baş verən Gəncə hadisələri siyasi böhranın kulminasiya nöqtəsi hesab olunur. Bu hadisələr nəticəsində ölkədə vətəndaş qarşıdurması təhlükəsi yaranmış, dövlət idarəçiliyində ciddi böhran meydana çıxmışdı. Tarixi mənbələr və araşdırmalar göstərir ki, həmin dövrdə hakimiyyət daxilində mövcud olan siyasi parçalanma və qarşılıqlı etimadsızlıq dövlət idarəçiliyinin effektivliyini zəiflədən amillərdən biri olmuşdur. Müstəqilliyin ilk illərində Azərbaycanın qarşılaşdığı mürəkkəb problemlərin həlli üçün daha güclü siyasi həmrəylik və koordinasiyaya ehtiyac duyulurdu. Lakin mövcud şəraitdə daxili ziddiyyətlərin aradan qaldırılması mümkün olmadığından siyasi böhran getdikcə dərinləşmişdir.AXC hakimiyyəti dövründə siyasi qüvvələr arasında yaranan fikir ayrılıqları və qarşıdurmalar dövlət idarəçiliyinin fəaliyyətinə mənfi təsir göstərmiş, ölkədə mövcud olan hərbi, siyasi və iqtisadi problemlərin həllini çətinləşdirmişdir. Bu dövr Azərbaycan tarixində dövlət idarəçiliyində siyasi birliyin, milli həmrəyliyin və sabitliyin əhəmiyyətini göstərən mühüm tarixi təcrübə kimi qiymətləndirilir. Güclü dövlət quruculuğu üçün siyasi qüvvələr arasında əməkdaşlığın və ümummilli maraqların üstün tutulmasının vacibliyi həmin hadisələrin əsas nəticələrindən biri hesab olunur.
Zərdab rayon Nizami Gəncəvi adına Şəftəhal kənd tam orta ümumtəhsil məktəbin müəllimi Kərimova Ülviyyə Mayis qızı.
